Sociolog Ivan Šijaković, gostujući u današnjem izdanju emisije “BHT1 uživo”, rekao je da se političke stranke u Bosni i Hercegovini prilikom obraćanja biračima uglavnom oslanjaju na tradicionalnu vrstu ideologije, ciljajući na one koji su srž većine političkih partija – starije ljude navikle da žive sa konfliktima zadnjih tridesetak godina.

“Jednostavno, oni biraju ono što će doći do ušiju birača”, jasan je Šijaković.

Spot stranke Ujedinjena Srpska, čiji sadržaj, prema ocjeni Centralne izborne komisije (CIK), može prenijeti nedvosmislen i neposredan rizik od poticanja na mržnju, izazivanje straha i netoleranciju, doveo je do toga da CIK toj partiji zabrani učešće na predstojećim lokalnim izborima. Time je u bh. javnosti otvorena rasprava o tome kako se stranke obraćaju biračima.

“Političke stranke nemaju mogućnost da se obrate biračima sa nečim novim, ne mogu da govore o ekonomskom uspjehu, napretku zemlje u svijetu, o podizanju životnog standarda, o dobrim i povoljnim uslovima za razvoj privrede, preduzetništva, podsticajima za napredak mladih, ozbiljnom razvoju i uključenosti u svjetske tokove kulture, nauke i obrazovanja i tako dalje… i onda moraju da posežu za onim što je na ovim prostorima već, evo, skoro 30 godina veoma, uslovno da kažem, popularno, odnosno, efikasno i sigurno, a to su nacionalistički spotovi ili nešto što poziva na homogenizaciju nacije, vjere”, kazao je Šijaković.

Govoreći o lokalnim izborima, postavlja se pitanje gdje su u toj kampanji lokalne teme, s obzirom da biramo one koji bi upravo o tome trebalo da brinu.

“U spotovima, nastupima u medijima, tih tema uglavnom nema. Možda se nešto malo govori neposredno kada aktivisti idu po terenu, po određenim gradskim i seoskim sredinama. Ali, to više nije pitanje izbora, to je više pitanje nametanja – birači tu ne biraju, oni su jednostavno pozvani da glasaju, da navijaju. To su, uglavnom, birači koji su već prije desetak i više godina opredijeljeni za neku od tih partija. Čak i ako se pojave nove partije, one su samo “dronovi” neke od ovih vodećih i onda oni uzimaju jedan aspekt onoga što ta vodeća partija neće da uzme, da ne bi, možda, kvarila svoj imidž”, ističe Šijaković.

Prema njegovim riječima, lokalnim temama se političari nikako ne bave jer kada bi se bavili ne bi uz svakog lokalnog kandidata bio predsjednik partije.

“Dakle, jednostavno, tu se samo atakuje na birače: “Glasajte za tu i tu partiju”, ne za te i te ljude. Zbog toga je višepartijski sistem dostigao najviši pad koji se može dostići u ljudskom rodu, u smislu ponižavanja čovjeka, da čovjek ništa ne može da sam odluči, da izabere, nego samo mora da navija za ono šta vidi, kao što navijači moraju da navijaju na nekom stadionu. Ne mogu da uđu unutra da poprave situaciju svog tima, već moraju da prihvate rezultate, ali će svojom bukom imati jedan lažan utisak da su nešto, kao, učinili”, objašnjava Ivan Šijaković.

On smatra da glasači nisu skloni mijenjati opciju na izborima, u korist novog.

“Ja sam to pratio, istraživao, na nekom svom ličnom primjeru svojevremeno, primjeru nekih mojih kolega. Uopšte, ako ponudite nešto novo, nešto što je neprovjereno do sada, samo ove ideološke nacionalističke vjersko-fundamentološke i druge teze uvijek prolaze, sve ostalo što je novo, što bi bilo zajedničko ljudima, što ne bi dijelilo ljude, to ne može da prolazi, jednostavno, na to birači nisu navikli. Ne obraćaju na to pažnju, tako da smo ovih prethodnih 30 godina izgubili tu osnovnu crtu koja bi trebalo da krasi svake izbore i svaki parlamentarizam – a to je da biramo najbolje ljude koji će provoditi određene ideje i određene programe. U skupštinama nema više takvih ljudi ili rijetko neko zaluta”, smatra Šijaković.

“Jednostavno, kada pogledate te sve skupštine, tu je vrlo malo ozbiljnih, odgovornih, tolerantnih, razumnih, moralnih ljudi, je li, sve su to navijači određenih partija, odnosno, određenih njihovih lidera”, ocjenjuje sociolog Ivan Šijaković.